Οι Εθελοντές του Μοσχόπουλου

Αρνητικά στέκεται το Σωματείο απέναντι στην καινούργια πατέντα που λέγεται Εθελοντές και συγκεκριμένα στους Εθελοντές που επάνδρωσαν την παράσταση του Θωμά Μοσχόπουλου «Μέδουσα: Σχέδια και αυτοσχεδιασμοί για σχεδίες και ναυάγια». Με το πρόσχημα της άσκησης, της σεμιναριακής σπουδής και μελέτης μια ομάδα νέων ηθοποιών και μη, συμπλήρωσαν τον θίασο με εθελοντική συμμετοχή, αγνοώντας δηλαδή την εργασιακή σύμβαση. Το ΣΕΗ αντέδρασε και ο σκηνοθέτης καλύφθηκε στην αυθόρμητη συμβολή εθελοντών με πρόθεση σπουδαστική. Κάτι σας ένα είδος εργαστηρίου εφαρμογής. Μια μερίδα της σχολιογραφίας συντάχθηκε με την αντίδραση του Σωματείου που με τις διάφορες δικαιολογίες καταστρατηγούνται οι συλλογικές συμβάσεις. Και πολύ σωστά. Σκοπός του συνδικαλιστικού φορέα των ηθοποιών είναι βέβαια η τήρηση των εργατικών κεκτημένων.

Όλα αυτά όμως είναι εκτός της σημερινής πραγματικότητας. Τα δεδομένα έχουν ανατραπεί. Ποια εργατικά δικαιώματα να φυλάξεις όταν έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Οι άνεργοι ηθοποιοί είναι πλήθος αμέτρητο και την ίδια στιγμή οι σχολές παράγουν και προσθέτουν κι άλλους με ρυθμό χίλιους το χρόνο. Το θέμα δεν παλεύεται είτε το υποστηρίξουν οι σχολιογράφοι είτε όχι. Και μια άλλη παράμετρος σοβαρή, σοβαρότατη. Οι ηθοποιοί που βγαίνουν και συσσωρεύονται είναι ανέτοιμοι. Έχουν λάβει μόνο ένα ελαφρό επίχρισμα. Ημιμάθεια στα θεωρητικά και πασάλειμμα στα τεχνικά. Αν πεις δε γιαυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί γενικά «έρευνα», ούτε ιδέα. Το Σωματείο, συνδικαλιστικός φορέας γαρ, με μονοδιάστατο προσανατολισμό τα εργασιακά, δεν διανοήθηκε ποτέ να επέμβει στη θεατρική παιδεία κι έτσι το επίπεδο του συντριπτικά μεγαλύτερου ποσοστού των ηθοποιών είναι η επαγγελματική τους ανεπάρκεια.

Δεν προβληματίστηκε ποτέ σοβαρά και υπεύθυνα η Πολιτεία για την παιδεία των ηθοποιών. Επί τρεις δεκαετίες συζητείται ζήτημα Ακαδημίας θεάτρου. Κανένας άλλος φορέας δεν θεώρησε δικό του το πρόβλημα. Τα ίδια τα παιδιά των δραματικών σχολών, όταν βγαίνουν στην αγορά και διαπιστώνουν τις τραγικές ελλείψεις τους, τρέχουν πανικόβλητα να συμπληρώσουν ότι μπορούν. Έχει αυξηθεί εντυπωσιακά ο αριθμός των αποφοίτων δραματικών σχολών που σπεύδουν στα Πανεπιστήμια, στις σχολές θεατρολογίας, να καλύψουν τα κενά τους. Τα σεμινάρια βρίθουν. Αυξήθηκαν οι απαιτήσεις στην πιάτσα. Τώρα οι σκηνοθέτες υψηλής στάθμης, που προσφέρουν το προνόμιο μιας ποιοτικής συμμετοχής, είναι δύσκολοι, ψιλοκοσκινίζουν, ψάχνουν για το καλό. Όσο δυσκολεύει η ζωή, όσο ευτελίζεται και προδίδεται το ιδανικό από την εξουσία, τόσο το πνεύμα και η τέχνη θα αντιστέκονται. Στις κρίσιμες καμπές της ιστορίας, σαν μια αντίδραση νομοτελειακή, η πνευματική ζωή παίρνει τ’ απάνω της.

Εθελοντισμός: χρήσιμος, πολύτιμος και αναγκαίος.

Εθελοντές. Φαίνεται πως ο όρος επιβλήθηκε. Κι είναι εθελοντισμός χρήσιμος, πολύτιμος και αναγκαίος. Τόσο, που αν δεν είχε προκύψει από μόνος του θα ‘πρεπε το Σωματείο να τον εφεύρει Κι όχι μόνο το Σωματείο Ηθοποιών, αλλά και η γηράσκουσα Εταιρεία Θεατρικών Συγγραφέων. Και η περί τα άλλα τυρβάζουσα Εταιρεία Σκηνοθετών. Και η ομφαλοσκοπούσα Ένωση Θεατρικών Κριτικών. Και η αμήχανη Πανελλήνια Επιστημονική Ένωση Θεατρολόγων. Κι άλλοι φορείς, πνευματικά Σωματεία όλα, και αφού για το θέατρο μιλάμε, ας προσδιοριστούμε μόνο στα ανωτέρω. Οι μέρες που θα ακολουθήσουν θα είναι μέρες δύσκολες πολύ. Η κοινωνία αναμφισβήτητα θα υποστεί καθίζηση μεγάλη και το ηθικό των νέων ανθρώπων πέπρωται να καταρρακωθεί. Φτώχεια, ανεργία, βία και εξαθλίωση καραδοκούν.Το χρέος των πνευματικών ανθρώπων και των οργάνων όπου συνασπίζονται, είναι να προβάλλουν, να ενισχύσουν και να διαδώσουν ένα όραμα. Και να κρατήσουν όρθιο το ηθικό και την έννοια της ιθαγένειας

Η άθλια τάξη των πολιτικών έσβησε απ’ τον ορίζοντα του μέλλοντός μας το όραμα. Άνθρωποι αμόρφωτοι, καιροσκόποι των περιστάσεων, αμοραλιστές του αισχίστου είδους, αποκόψανε τους νέους απ’ το μέλλον. Είναι λοιπόν πράξη μεγάλης αξίας να ενθαρρυνθούν οι εθελοντές και να ευνοηθούν τέτοια εργαστήρια και με τον Μοσχόπουλο, και με τον Λιβαθινό και με τον Τζαμαργιά και με την Φριτζήλα και με τον Μαστοράκη και με τον Θάνο. Και με όποιον άλλο είναι σε θέση να ενισχύσει την ελλιπή θεωρητική κατάρτιση των ηθοποιών, να ανανεώσει την απαρχαιωμένη τεχνική που παίρνουν στις σχολές και να σπρώξει τον τελματωμένο θεατρικό αραμπά, να τον ξεκολλήσει και να τον πάει πιο πέρα. Είμαστε σε δύσκολη φάση και οι θεσιθηρίες, οι διαγκωνισμοί των πανεπιστημιακών, οι απέραντες θεωρητικολογίες, τα φληναφήματα των σχολιαστών και οι πάσης φύσεως σκοπιμότητες ας σταματήσουν εδώ και ας επικεντρωθούμε στην ουσία.Γιώργος Χατζηδάκης

Ανήθικη συμβουλή σε αποτυχημένους και μνησίκακους

Στα ιπποτικά μυθιστορήματα του 19^ου αιώνα ήταν πολύ συνηθισμένος ο προσωπιδοφόρος δολοφόνος που τυλιγμένος στη μαύρη του μπέρτα, με το εγχειρίδιο στο χέρι καραδοκούσε κρυμμένος στη σκοτεινή γωνιά του στενού δρομάκου για να περάσει το ανύποπτο θύμα του. Τώρα ο άγνωστος δολοφόνος την έχει στημένη στη καλοπροαίρετη σελίδα του «Αθηνοράματος». Και εξηγούμαι: Το καλό και πολύτιμο περιοδικό «Αθηνόραμα», στην ηλεκτρονική του εκδοχή, διαθέτει χώρο και υποδεικνύει τρόπο για να εκφράζουν οι αναγνώστες του, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, χωρίς κανένα στοιχείο ταυτότητας η με κάποιο ψευδώνυμο, την γνώμη τους για κάποια παράσταση που παρακολούθησαν. Ωραία, ωφέλιμη και εποικοδομητική έμπνευση. Μπράβο στο περιοδικό που στρέφεται απ’ ευθείας στο θεατή για να πάρει την γνώμη του, χωρίς την αμφιλεγόμενη μεσολάβηση των ειδικών. Ιδανική επίσης ευκαιρία για όποιον από σας διατηρεί μίσος για κάποιον του θεάτρου και επιθυμεί εκδίκηση. Εφ’ όσον φυσικά δεν έχετε ηθικούς δισταγμούς…

Τι κάνεις λοιπόν αγαπητέ μνησίκακε!

Περιμένεις τυλιγμένος στην ασφάλεια της ανωνυμίας μέχρις ότου αυτός που μισείς και εχθρεύεσαι να ανεβάσει ένα έργο η να παίξει σε κάποιο . Τότε αρχίζεις την αποστολή πολλών απαξιωτικών μηνυμάτων. Ανώνυμα η με ψευδώνυμο. «Χειρότερη παράσταση δεν έχω δει», «Έργο, παράσταση και ηθοποιοί, όλα χάλια», «Πήγα και είδα αυτή την παράσταση και έχασα το χρόνο μου. Προς θεού μην τη δείτε!». Κι άλλα πολλά τέτοια. Όσα για να ικανοποιηθεί η αρρωστημένη σας μνησικακία. Αυτά θα κάνουν πολύ καλή δουλειά. Δεν είναι μόνο που θα αποτρέψουν όποιον ανύποπτο τα διαβάσει. Δεν είναι που θα κηλιδώσει τη φήμη των καλλιτεχνών που παίρνουν μέρος στην παράσταση, είναι πως θα διαλύσει το ηθικό ηθοποιών και συντελεστών και θα δημιουργήσει προβλήματα στο θίασο. Χαρά εσείς ε;

‘Εχεις πολλές εφαρμογές

Η συμβουλή μου έχει εφαρμογές και στον ίδιο το θίασο που παίζεις εσύ αγαπητέ μνησίκακε. Αν κάποιος συνάδελφος επαινεθεί από κάποιον κριτικό η θεατή κι αυτό ενοχλήσει την ευαίσθητη ψυχολογία σου, στείλε αμέσως δυο τρία μηνύματα στο περιοδικό εναντίον του και υπέρ εσού. Σου στραβομίλησε ο σκηνοθέτης; «Πυροβόλησέ» τον με δυο συντριπτικά σημείωμα. Μην έχεις δισταγμό. Αυτός ο αποτελεσματικός τρόπος έχει πολλές εφαρμογές για κάθε φύσεως υποθέσεις. Αισθηματικές, οικονομικές, οικογενειακές και ενδοθιασικές. Μπορείς να καλύψεις έτσι και μια δική σου αποτυχία. Πετυχαίνει κάποιος άλλος και αποτυχαίνεις εσύ. Μολότωφ συκοφαντικών μηνυμάτων. Ένα σύστημα που κάνει θραύση. Μην διστάζεις λοιπόν. Ξεκίνα τώρα. Κι αν κάποιοι σου μιλήσουν για το αδίκημα της συκοφαντική δυσφήμιση δια του Τύπου και σε απειλήσουν με τη Δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος της Ασφάλειας , μην δειλιάσεις. Αυτό που προέχει είναι να κορέσεις το μίσος σου και να δώσεις μια ικανοποίηση στην κακομοιριά σου.

Όσο για την καταστρατήγηση της καλής πρόθεσης του περιοδικού, την παραπλανητική και συκοφαντική δημοσιοποίηση χαλκευμένων κατηγοριών για παράσταση που δεν είδες, δε βαριέσαι. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.