Ποτέ δεν συνέβαιναν τόσα πολλά στον αθηναϊκό χώρο. ‘Ίλιγγος σε πιάνει και μόνο διαβάζοντας καθημερινά τα όσα τελούνται στο λεκανοπέδιο και το μεγάλο πλήθος των πάσης φύσεως εκδηλώσεων ανακόπτει κάθε επιθυμία όχι να παρακολουθήσεις αλλά και απλώς να καταγράψεις τα τεκταινόμενα. Αποσβολώνεσαι. Αστρονομικά νούμερα παραστάσεων θεατρικών, μουσικοθεατρικών, χοροθεατρικών, και με ατέρμονες συνδυασμούς τεχνών και τεχνικών προσμίξεων. Και τα τελεστήρια, οι χώροι όπου λαμβάνει χώρα η πληθώρα των τελουμένων; Ά, ένα πλήθος απροσμέτρητο αυξανόμενο με ταχύτητα από μέρα σε μέρα και που τείνει να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, να καταρρίψει τους τοίχους και να βρεθεί στο δρόμο. Τα σχήματα του θεάτρου δρόμου αυτής της διαδικασίας είναι αποτελέσματα. Αυξάνονται οι ηθοποιοί, πολλαπλασιάζονται οι σκηνοθέτες, για να μιλήσουμε μόνο για τους πρακτικούς, γιατί ευθέως ανάλογα μεγαλώνει και ο αριθμός των πάσης φύσεως θεωρητικών. Κι αν αποτελεί θέμα για συζήτηση το πρόβλημα τόσων πολλών μαστόρων της θεατρικής τέχνης, τι θα κάνουν στους δίσεκτους καιρούς μας και ποιοι θα καταναλώσουν το προϊόν που θα παράγουν, για τους θεωρητικούς, τους ταγούς του περιττού, το ερώτημα σοβαρεύει. Κι όμως παρ’ όλα αυτά μια κεφάτη και δημιουργική αισιοδοξία και αδιάκοπη γονιμότητα κυριαρχεί στο βασίλειο της ουτοπίας του Θέσπη. Ένας πυρετώδης οργασμός. Και ο θεσμικός επισκέπτης των θεατρικών αιθουσών ξύνει με αμηχανία την κεφαλή του. Τι να δει και που να πάει; Κι όπως το πλήθος των προκλήσεων και των προσκλήσεων τον έχουν εξουθενώσει, αφήνεται άβουλος να έρχονται να τον συναντούν τα θεάματα τα ίδια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου