Μια αξιέπαινη πρωτοβουλία, ζωτικής σημασίας

Μια ειδοποίηση πρόσκληση απο τον ηθοποιό και φίλο Κώστα Τσάχρα που προσωπικά την την βρίσκω κίνηση θετική και απαραίτητη από κάθε άποψη:
και προσυπογράφω προθυμότατα

6η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΗΘΟΠΟΙΩΝ

Αγαπητοί συνάδελφοι ηθοποιοί,
έχουν ήδη πραγματοποιηθεί πέντε συναντήσεις ηθοποιών, οι οποίες είχαν την απαρχή τους κάποιες εβδομάδες πριν χάρη στην πρωτοβουλία λίγων ανθρώπων με την πεποίθηση ότι σ’ αυτούς τους ιδιαίτερους καιρούς η συνεννόηση και η συνένωση αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα μας, να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον και να προχωρήσουμε μπροστά. Με χαρά μας διαπιστώσαμε ότι από την πρώτη μέχρι και την πέμπτη συνάντηση η προσέλευση των ηθοποιών ήταν κάθε φορά μεγαλύτερη και αποτελούνταν από συναδέλφους όλων των ηλικιών και από όλο το θεατρικό φάσμα. Το γεγονός αυτό μας δίνει όρεξη, διάθεση και ώθηση να συνεχίσουμε.

Στην πρωτοβουλία αυτή δεν υπάρχει ηγεσία. Όλα τα μέλη αναλαμβάνουν, εφόσον το επιθυμούν, ευθύνες και αρμοδιότητες.

Η πρωτοβουλία αυτή έχει σκοπό το χτίσιμο και την μακροπρόθεσμη ύπαρξη, στήριξη, εξέλιξη και ενεργή παρουσία ενός ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΚΟΜΜΑΤΑ ΣΩΜΑΤΟΣ με την ενεργή, δημοκρατική και δημιουργική παρουσία και συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων συναδέλφων στις διαδικασίες που μας αφορούν και που αποτελούν την εκπροσώπηση και την προάσπιση των δικαιωμάτων μας στη νέα πραγματικότητα και με τα νέα δεδομένα.

Στην προσπάθεια αναζήτησης τρόπων παρουσίας μας και δράσης ενημερωθήκαμε νομικά και διαπιστώσαμε πως μια νομικά θεσμοθετημένη παρουσία (πχ ίδρυση νέου σωματείου ή οργανισμού) θα ήταν ιδιαίτερα χρονοβόρα και έτσι αποφασίστηκε κατόπιν ψηφοφορίας πως η συμμετοχή της πρωτοβουλίας μας στις επικείμενες εκλογές της Μεγάλης Δευτέρας, 9 Απριλίου 2012, για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του ΣΕΗ θα ήταν μια δράση πιο άμεση, στη συγκεκριμένη φάση.

Αποφασίστηκε λοιπόν να δημιουργηθεί ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ και ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ, σύμφωνο με τις αρχές της δημιουργίας αυτής της πρωτοβουλίας.

Οι εκλογές ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ. Τέθηκαν στις άμεσες προτεραιότητες λόγω του περιορισμένου χρόνου μέχρι τις επικείμενες εκλογές και λόγω του ότι αυτές διεξάγονται κάθε δύο χρόνια.
Η έκτη κατά σειρά συνάντησή μας θα πραγματοποιηθεί, την Παρασκευή 23 Μαρτίου, στις 4.00 το μεσημέρι, στο θέατρο Χορν, όπου θα συζητήσουμε κυρίως για τις θέσεις και το όνομα της πρωτοβουλίας αυτής, καθώς επίσης και το θέμα των υποψηφιοτήτων του ψηφοδελτίου μας.

Η παρουσία σας είναι πολύτιμη.

Τ ό π ο ς Θ ε ά τ ρ ο υ

Τόπος Θεάτρου


Τόπος Θεάτρου είναι εν πρώτοις η σκηνή, ο χώρος που διαδραματίζεται η παράσταση. Εξίσου όμως στον ίδιο χαρακτηρισμό ανήκει και η πλατεία, εκεί όπου συνάζεται το έτερο μέρος της θεατρικής τελέσεως. Μήπως όμως και τόπος θεάτρου δεν είναι και ο αόριστος ορισμός του συμβολικού «χώρου», όπου ανήκουν όλοι εκείνοι που ασχολούνται με το θέατρο ή ενδιαφέρονται γι’ αυτό; Η έκφραση όπου συνηθέστατα ακούγεται «οι άνθρωποι του χώρου». Τόπος θεάτρου λοιπόν και με την έννοια αυτού του προσδιορισμού και με την σημασία αυτής της κατατακτικής αναφοράς.

Αλλά και με την έννοια της πατρίδας η συνέπεια είναι απόλυτη. Ποιος είναι ο τόπος καταγωγής του θεάτρου; Πού το θέατρο προέκυψε σαν ανάγκη υπαρξιακή και σαν πνευματική έκφραση; Είναι ο τόπος μας θεάτρου τόπος και μ’ αυτήν την διατύπωση δηλώνουμε την κοινή μας καταγωγή, τα θεατρικά μας πρωτεία. Τα κληρονομικά μας δικαιώματα μα και τις συνακόλουθες ευθύνες μας.

Πορευόμαστε στον ίδιο τόπο όπου πριν από 2600 χρόνια χαράχτηκε απ’ τους τροχούς του θεατρικού αραμπά δεν μπορεί παρά να είναι ένα βήμα αναπροσδιορισμών, νέων προσανατολισμών και αναθεωρήσεων. Τα δεδομένα που έχουν προκύψει είναι απρόβλεπτα. Οι μεταβολές που σημειώθηκαν την τελευταία δεκαετία είναι ριζικότερες από ολόκληρου του προηγούμενου αιώνα. Είμαστε μάρτυρες μιας εκ βαθέων αναμόχλευσης σ’ όλη τη γκάμα του ανθρώπινου πολιτισμού.

Παρακολουθούμε φαινόμενα αλλοτρίωσης, ηθικής χρεοκοπίας, συμβιβασμών και συναλλαγής. Διαπιστώνουμε και την αγωνία, κυρίως των νέων, να εξασφαλίσουν τρόπους να υπάρξουν και να εκφραστούν. Βλέπουμε και τα οδοφράγματα που υψώνουν τα συμφέροντα, οι μηχανισμοί των συμβάσεων. Αυτό είναι ένα τοπίο που εικονίζει την θεατρική πραγματικότητα, ένας κοινός θεατρικός τόπος για την διευθέτηση του οποίου ο Τόπος Θεάτρου σαν συλλογική συνείδηση οφείλει να αγωνιστεί.

Εκτιμώντας τη σκηνική πράξη σαν τόλμη και γενναιότητα θα σταθούμε κοντά της, συμπαραστάτες της και με τα μέσα που εξασφαλίζει η θεωρητική γνώση.

Σαν Τόπο Θεάτρου μπορούμε συμβολικά να θεωρήσουμε και τον αραμπά του Θέσπη. Τόπο Θεάτρου μετακινούμενο που διασχίσει αιώνια τα μονοπάτια και τις λεωφόρους της ιστορίας. Διασταυρώθηκε στην πορεία του μ’ όλες τις αλλαγές και μεταμορφώσεις της θεατρικής πράξης, με κάθε μία απ’ τις προσαρμογές που οι ιστορικές ανακατατάξεις επέβαλαν στο θέατρο. Οι πολύπαθοι και πολύπειροι τροχοί του τώρα φέρνουν το παλιό αμάξι, τόπο θεάτρου, στα χώματα μιας νέας ανεξερεύνητης γης που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την τοπογραφία της.

Σαν το άρμα του Θέσπη ο Τόπος Θεάτρου μ’ όλες τις σημασίες που του φορτώσαμε επιχειρεί το βήμα του στους νέους καιρούς. Η γνώση και η πείρα δεν λείπουν απ’ αυτούς που το οδηγούν, ούτε και η συναίσθηση των ευθυνών τους λείπουν. Ξέρουν να βλέπουν και ν’ αφουγκράζονται τις φωνές και τους ψιθύρους, κρατάνε μια συνεχή επαφή με τον σφυγμό των νέων και προσβλέπουν στο βάθος της προοπτικής, ώσπου χάνεται στον νέο αιώνα. Τόπος Θεάτρου ένα όχημα για τους καινούργιους δρόμους.

Οι "ξεγιβεντισμένοι" του θεάτρου έχουν ιστορικά πρότυπα

Στο γλωσσάρι της κρητικής διαλέκτου ο Ξεγιβεντισμένος είναι ο απολύτως, εξευτελισμένος. Αυτός που σύρθηκε ως τα κατώτατα σκαλοπάτια της κοινωνικής απαξίωσης.

Με τον όρο ξεγιβεντισμένο, λοιπόν, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε, από μια άποψη, το θέατρο που κυριαρχεί στα λαϊκά στρώματα της ρωμαϊκής περιόδου, χρονολογώντας απ' τον τέταρτο αιώνα και μετά, απ' όταν το πνευματικό θέατρο άρχισε να φθίνει και να βυθίζεται στις επιλογές των χαμηλών προτιμήσεων, βοηθούσης βεβαίως και της φτώχειας που δέσποζε παντού.

Σ' αυτή την περίοδο γεννήθηκαν όλα τα είδη των αυτοσχέδιων η και γραπτών κωμωδιών, που είχαν θέματα σεξουαλικά, με ωμότητες, διαστροφές, αισχρολογίες που δείγματα μας σώζονται στους Μιμίαμβους του Ηρώνδα και στα αποσπάσματα του Ρίνθωνα ( του πιο απαξιωμένου ηθικά απ' όλους) και των άλλων. Αμόρφωτοι, χαμηλού κοινωνικού και ηθικού επιπέδου οι πάμπολλοι που ανεβαίνουν στα πατάρια των μεθελληνιστικών αιώνων, εξαθλιωμένοι ομοφυλόφιλοι, πόρνες πολύ χαμηλής στάθμης, που όμως εντελώς φυσικά οι σημερινοί μελετητές τους θεωρούν πρόσωπα ιδιαίτερης φιλολογικής σημασίας απ' την άποψη της ιστορικής τους τεκμηρίωσης.

Υπεραμύνομαι του ποιοτικού θεάτρου, όταν καταφέρομαι εναντίον θεαμάτων που αγγίζουν η πλησιάζουν τον όρο του ξεγιβεντισμένου, όταν δηλαδή κατακρίνω τους ηθοποιούς που ενδίδουν και την ευτέλεια των θεαμάτων που περιέχουν, κυρίως αυτά που έχουν θέματα που γαργαλάνε τα ταπεινά ελατήρια του θεατή, δεν μπορώ, ωστόσο, παρά να αναγνωρίσω πως όλη αυτή η κατάπτωση έχει αναμφισβήτητα μια ιστορική αξία αφού καθρεφτίζει την παρακμή που βιώνουμε καθημερινά σε όλα τα επίπεδα.

Δεν μου διαφεύγει επίσης πως οι ανοίκειες επιθέσεις που δέχομαι απ΄ όσους αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε όσα και όσους επικρίνω, δικαιολογημένα το κάνουν και πως κι αυτό είναι ένα ιστορικό φαινόμενο που οπωσδήποτε θα συνέβαινε και στην εποχή του Ρίνθωνα. Και ένα ενθαρρυντικό στοιχείο προς όλους αυτούς. Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα απ' τα εξαθλιωμένα πατάρια των μίμων ξεκίνησε και έφτασε στην πορφύρα του Βυζαντίου.

Αγαπητέ φίλε ηθοποιέ, μην παίρνεις τόσο ελαφρά αυτό που είσαι!

Γραφή προς ηθοποιούς:
Γιατί αγαπητοί μου ενδίδετε; Γιατί υποκύπτετε και υποτάσσεστε στο εξουσιαστικό ύφος οποιουδήποτε δηλώνει σκηνοθέτης; Γιατί αβασάνιστα γίνεστε υποχείρια κάποιων που έχουν μικρότερη αξία απ' τη δική σας και υστερούν έναντι σας σε πολλούς τομείς (γνώσεις, ταλέντο, σπουδές, εμφάνιση) και καταφανώς στο μόνο που υπερτερούν είναι ανοησία και έπαρση άνευ αντικρίσματος. Λένε πολλοί πως φταίει η ανασφάλεια των ηθοποιών. Μα είναι τόσο μεγάλη αυτή η ανασφάλεια που τυφλώνει; Αμοιβές ούτως η άλλως δεν παίρνετε, αφού το ποσοστό είναι μηδαμινό κι ένσημα δεν κολλάτε.

Βρέθηκα πριν από λίγοι καιρό σ' έναν χώρο παραστάσεων. Εκείνη την ώρα είχε έρθει ένας φαλακρός τύπος μα σκοτεινό ύφος, αμίλητος κι ένας ακόλουθος μ' ένα μέτρο στο χέρι και μια φωτογραφική μηχανή. Άρχισαν να μετράνε και να φωτογραφίζουν (!) για την προεργασία της σκηνοθεσίας. Δυο τρία κορίτσια, μέλη της ομάδας, παρακολουθούσαν εκστασιασμένα τα διαλαμβανόμενα. Άκουσα να λένε πως ετοιμαζόταν το μεγαλύτερο θεατρικό γεγονός του φετινού χειμώνα. Έτυχε να δω την παράσταση. Μνημείο βλακείας, κακογουστιάς, αταλαντοσύνης και χυδαιότητας. Κατέβηκε κακήν κακώς.

Και φτάνουμε σ' αυτό που λέγαμε χθες. Πως το 90% των θεαμάτων που προσφέρονται, είτε σε θεατρικές αίθουσες, είτε σε μπαράκια η άλλους εναλλακτικούς χώρους, είναι θεάματα ευτελή με κείμενα που γράφονται στο γόνατο, σατιρικά τάχα πάνω σε τηλεοπτικά πατρόν, χωρίς καμιά ιδέα η πνευματικότητα. Αγαπητοί μου ηθοποιοί, είστε υπεύθυνοι γι αυτή την κατάντια επειδή ενδίδετε στους τυχάρπαστους. Η εποχή είναι κρίσιμη. Συνειδητοποιηθείτε. Μη βουλιάζετε το θέατρο πνίγοντας το στη σαχλαμάρα. Είστε άνθρωποι του πολιτισμού. Κι ακόμα κάτι που το λέω πάντα. Προσέξτε τις επιλογές σας. Απ' αυτές κρίνεστε. Απ' τη μια τρέχετε σε σεμινάρια κι απ' την άλλη πάτε και χώνεστε στο βόρβορο.