Υπερπληθυσμός.

Δεν αναφέρομαι στα προγνωστικά που προβλέπουν πως ο πληθυσμός του πλανήτη το 2030 θα φτάσει τα εννιά δισεκατομμύρια άτομα από τα εξήμιση που αριθμεί σήμερα. Σας μιλάω για τον θεατρικό πληθυσμό της μικρής μας χώρας και όχι για το μέλλον αλλά για το ορατό και απτό παρόν. Αμετροεπείς οι ρωμιοί σε όλα καθώς είμαστε και χωρίς σύνεση, προγραμματισμό και κρατική μέριμνα έχουμε υπερφορτώσει το θεατρικό χώρο και έχει δημιουργηθεί ένα ασφυκτικό αδιαχώρητο. Δυσανάλογο το ποσοστό των θεάτρων και των θεατρικών παραστάσεων σε σχέση με τον πληθυσμό, δυσανάλογος και ο αριθμός των ασχολούμενων με το θέατρο. Ας στραφούμε ωστόσο στα πλήθη των ηθοποιών.

Υπερπληθυσμός
Οι δραματικές σχολές που λειτουργούν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι περίπου τριάντα με την πρωτεύουσα να διατηρεί 25, την Θεσσαλονίκη 4, τον Βόλο 1, την Πάτρα 1 και κατά διαστήματα μερικές ακόμα πόλεις περιστασιακά. Με μέσο όρο οκτώ απόφοιτους το χρόνο επίσημα διακόσιοι πενήντα ηθοποιοί παράγονται ετήσια απ’ τις σχολές. Κατά μέτριους υπολογισμούς τα διάφορα σεμινάρια, εργαστήρια και ερασιτεχνικές κινήσεις προσθέτουν ακόμα τουλάχιστον άλλους εκατό ενώ μερικοί ακόμα έρχονται από σχολές η πανεπιστήμια του εξωτερικού. Με δεδομένο το αναμφισβήτητο των αριθμών ο πληθυσμός των ηθοποιών αυξάνει με ρυθμό τετρακόσια άτομα το χρόνο. Μ’ αυτούς τους υπολογισμούς από το σωτήριο έτος 2000 παράχθηκαν ως σήμερα τέσσερεις χιλιάδες πτυχιούχοι της τέχνης του θεάτρου. Εγγεγραμμένοι ηθοποιοί στο Σωματείο σήμερα είναι πέντε χιλιάδες πεντακόσιοι ηθοποιοί, ενώ άλλοι τόσοι είναι εκτός του συνδικαλιστικού οργάνου των επαγγελματιών του θεάτρου. Φανταστείτε λοιπόν δέκα περίπου χιλιάδες, νέοι ως επί το πλείστον, από τα 22 έως τα 40, που πραγματοποίησαν τριετείς και άλλοι τετραετείς σπουδές , συνωστίζονται σήμερα στις ακροάσεις επιλογών για να εξασφαλίσουν κάποια ευκαιριακή και πρόσκαιρη δουλειά απ’ την οποία θα αμείβονται με αμφίβολα ποσοστά. Σπάνια πληρώνονται μισθοί κι αυτό είναι ευρύτατα γνωστό.

Υπερπληθυσμός
Εδώ χρειάζεται μια μικρή υποσημείωση που ενδιαφέρει τον αναγνώστη, πιο χρήσιμη θα είναι ωστόσο στον κοινωνιολόγο του μέλλοντος, που θα αναζητήσει τα αίτια της σημερινής μας κρίσης. Κρίσης οικονομικής, κοινωνικής, ιστορικής, εθνικής αλλά πάνω απ’ όλα κρίση λογικής. Τα μισά απ΄ τα νέα η τα λιγότερο νέα άτομα που απαρτίζουν αυτές τις τάξεις σήμερα, προέρχονται από την περιφέρεια, από μικρές πόλεις η χωριά της επαρχίας και προσελκύστηκαν στο λαμπερό επάγγελμα του ηθοποιού, εκμαυλισμένα απ’ τις σειρήνες της τηλεόρασης και εγκαταλείποντας το πατρογονικό τους τόπο και τον παραδοσιακό τρόπο ζωής και επαγγελματικού προσανατολισμού, αποδυναμώνοντας την περιφέρεια και υπερφορτώνοντας τα μεγάλα αστικά κέντρα με στρατιές ανέργων.

Υπερπληθυσμός
Και επειδή, για τον χώρο του θεάτρου ο λόγος, βαριανασαίνει ασθματικά η θεατρική πραγματικότητα και η συνέχιση της πορείας της προβληματίζει σοβαρά. Που βρίσκονται οι ευθύνες για αυτήν την αλόγιστη ανάπτυξη; Τι μέλλει γενέσθαι με την συνεχιζόμενη και ραγδαία αναπτυσσόμενη αύξηση; Και αν ο ηθοποιός μπορεί να θεωρηθεί επάγγελμα ως μεγάλο βαθμό χρήσιμο στην μόρφωση και την ψυχαγωγία, παραγωγικό στη λειτουργία του πολιτιστικού αγαθού, τι μπορεί να πει κανείς για την πλημμύρα των θεατρολόγων, ατόμων που διεκδικούν κι αυτά ρόλο και κλήρο στον θεατρικό χώρο, και που αυξάνονται όπως η άμμος της θάλασσας. Μια ιδιότητα, την αναγκαιότητα της οποίας αυτοί οι ίδιοι έχουν επινοήσει,- όπως κατηγορούνται - και συστηματικά έχουν από μόνοι τους αναλάβει την τεκμηρίωση και την επιβολή της. Όλοι αυτοί ήρθαν μετά, πολύ μετά, εν πολλοίς απρόσκλητοι, και όπως διατείνονται πολλοί, χάρη στον ιδεαλισμό κάποιων ρομαντικών που νόμισαν πως πατρίδα του θεάτρου χωρίς θεατρολόγους δε γίνεται. Τώρα λοιπόν και οι θεατρολόγοι διεκδικούν κι αυτοί τον χώρο. Και το αδιέξοδο γίνεται απελπιστικό καθώς και των νεοφερμένων, την αύξηση έχει η πολιτεία με πέντε πανεπιστημιακές σχολές μεθοδεύσει και ενώ αθροίζονται κι αυτοί σε κάποιες χιλιάδες αντικείμενο γι αυτούς δεν έχει βρεθεί.
γ.χ.